Strategie en programma

Ik bemerk, dat er eigenlijk in extremo twee instellingen zijn in dat zogeheten waarnemingsprogramma en ook nog dat er verschillende strategie├źn binnen het waarnemingsprogramma mogelijk zijn:
  1. de waarnemer (het programma) reageert op een (extreme) verandering
  2. de waarnemer (het programma) is vanuit zichzelf gericht  op iets. Er is sprake van een intentie.

De eerste instelling is een soort verwachtings-ontkenning
Je verwacht bv. als je opstaat, dat als je de kraan opent om je gezicht te wassen, dat er water uit de kraan komt; dit is al meer dan 30 jaar zo. Gebeurt dit niet dan is er even een gevoel van ongeloof en dan volgt een zoekproces naar de oorzaak (of een woedeuitbartsing). De verandering kan ook zo extreem zijn, dat een waarnemer zich in zijn bestaan bedreigt voelt. Vaak gaat het dan alleen nog om het redden van het vege lijf. (Return to Killnock)

De tweede instelling is misschien in het voorbeeld van het lopen in de stad meer van toepassing je loopt in de stad en meestal onbewust kijk je rond of je soms een bekende ziet en zo zoekt het programma naar bekende dingen zoals het rode haar van Marietje of de pijp van Willem of de hanekam van Peter etc.
In geval van een bepaalde gemoedstoestand is dit proces natuurlijk veel intenser bv. je bent verliefd op Marietje... je loopt in de stad...dus je speurt naarstig naar een vrouwenfiguur ongeveer 1.70 meter lang zwart krulletjeshaar en een ziekenfondsbrilletje etc.....de rest moge duidelijk zijn. Of omgekeerd je hebt ruzie met je baas en je hoopt hem niet tegen te komen. Je speurt naarstig naar.......

De eerste instelling is in feite een moeilijkere gang voor de waarnemer c.q. het programma dan de tweede situatie. In het eerste geval val je ahw. in een diepe put, waar je maar weer uit moet zien te komen en dit kan behoorlijk wat tijd kosten zowel maatschappelijk als persoonlijk kunnen we ons in een crisis bevinden, hetgeen betekent, dat we naar een nieuw concept toe moeten om zaken te ordenen. Vaak worden mensen, die in zo'n fase verkeren als voor gek versleten, terwijl ze toch proberen tot iets nieuws te komen.
In het tweede geval zijn het maar kleine kuiltjes waar je zo weer uit bent bv. je ziet ineens iemand van 1.70 met zwart krulletjes haar en je zit al op de lijn zou het Marietje zijn en dan zie je ineens het ziekenfondsbrilletje niet en je kijkt nog eens goed ... nee hoe kom je erbij, dat is Marietje helemaal niet...gauw verder speuren.

Het strategische aspect komt meer naar voren als we de tijdspanne waarin iets moet gebeuren erbij betrekken. In minimale tijd toch tot een juiste identificatie willen komen... als we bv. eerst maar lukraak allerlei informatie verzamelen en dan "onder het genot van een kopje koffie" eens de stukjes tot een patroon proberen te breien maw als dat onze benadering is dan komen we in geval van nood dwz als er snel gehandeld dient te worden, niet ver. Zo gauw je de handelingsdruk opvoert (stress) wordt het steeds meer van belang een logische samenhang tussen de afzonderlijke stappen in te brengen, zodat je in feite niets meer te veel doet. Het een als het ware logisch uit het andere voortvloeid. Als we hierbij de noodzaak om te overleven er ook nog bij halen dan lijkt het evident....als je in een rampsituatie terecht komt hoe handel je dan om te overleven?

Flight or fight principe je gaat er vandoor, omdat het je te heet onder de voeten wordt of je gaat de strijd aan...of het nu het vinden van een naam of het doven van een vuur is......Toch is de praktijk gecompliceerder... ik heb mensen meegemaakt, die deze twee principes totaal afwezen en er een freeze principe voor in de plaats stelden. Als iemand deze persoon benaderde, die hem vervolgens diep griefde, dan liep hij niet weg en hij sloeg er ook niet op los...hij bleef op zijn plaats en hoopte, dat die andere persoon hem ook zou respecteren.....
Home

Index